Η συνήθεια
Το χαρτί δεν είναι το πρόβλημα.
Ρώτησε κάποιον που έχει μια φράση ανάκτησης πού την έχει. Οι ειλικρινείς απαντήσεις μοιάζουν: σε ένα σημειωματάριο, σε έναν φάκελο, στο πίσω μέρος του διαβατηρίου, ως φωτογραφία στη βιβλιοθήκη φωτογραφιών. Σχεδόν κανείς δεν νιώθει άνετα με τη δική του απάντηση και σχεδόν κανείς δεν αλλάζει κάτι.
Το ένστικτο πίσω από το συρτάρι είναι σωστό. Κράτα τα σημαντικά μακριά από το διαδίκτυο, σε ένα μέρος που ελέγχεις και όπου μπορείς να τα ξαναβρείς. Αυτό είναι ένα πραγματικό μοντέλο ασφάλειας, όχι λάθος.
Αυτό που αποτυγχάνει είναι όλα τα υπόλοιπα. Τα γράμματα στο χαρτί ξεθωριάζουν, το χαρτί βρέχεται ή πετιέται από κάποιον την ώρα που τακτοποιεί. Ένα στιγμιότυπο οθόνης συγχρονίζεται εν αγνοία σου με τρεις υπηρεσίες. Και τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κατανοητό στο άτομο που μπορεί κάποια μέρα να το χρειαστεί χωρίς εσένα.
Πού αποτυγχάνει
Τέσσερις αδυναμίες του αυτοσχέδιου συστήματος.
I
Είναι ευανάγνωστο
Όποιος ανοίξει τον φάκελο τα έχει όλα. Ανάμεσα στο να το βρει και στο να το χρησιμοποιήσει δεν υπάρχει κανένα επιπλέον βήμα.
II
Καταλήγει στο διαδίκτυο
Η φωτογραφία μιας φράσης είναι αρχείο και τα αρχεία δημιουργούν αντίγραφα ασφαλείας. Το αντίγραφο εκτός σύνδεσης παύει να είναι εκτός σύνδεσης μόλις το φωτογραφίσεις.
III
Είναι ευάλωτο
Το μελάνι, το χαρτί και η κολλητική ταινία δεν είναι μέσο αποθήκευσης. Είναι μια σημείωση που κανονικά ήθελες να αντικαταστήσεις.
IV
Λείπει η εξήγηση
Για εσένα το περιεχόμενο του συρταριού βγάζει νόημα. Για το επόμενο άτομο είναι ένα χαρτάκι γεμάτο σύμβολα, χωρίς οδηγίες.
Κράτα το ένστικτο.
Αντικατάστησε το χαρτί.Μια κάρτα MI8OS είναι το συρτάρι, ολοκληρωμένο: παραμένει εκτός σύνδεσης, παραμένει στην κατοχή σου, αλλά είναι κρυπτογραφημένη, ανθεκτική και, για όποιον την πάρει στα χέρια του, χωρίς αναγνώσιμο περιεχόμενο.