Το μοτίβο
Ένα άτομο δεν θα έπρεπε να είναι η μοναδική δικλείδα ασφαλείας.
Στα περισσότερα νοικοκυριά υπάρχει ένα άτομο που διαχειρίζεται τα πάντα: εκείνο ρύθμισε το ρούτερ, επέλεξε τους κωδικούς πρόσβασης και δέχεται τηλεφωνήματα στη δουλειά για να διαβάσει έναν κωδικό. Αυτό λειτουργεί μέχρι να μην είναι διαθέσιμο.
Ένα κοινό θησαυροφυλάκιο το λύνει αυτό, χωρίς να μετατρέπεται σε κοινό λογαριασμό. Και οι δύο γνωρίζουν τον κωδικό πρόσβασης, και οι δύο έχουν μια κάρτα. Δεν υπάρχει πρόσκληση για αποδοχή ούτε δικαίωμα για ανάκληση.
Αυτό σημαίνει επίσης ότι η συναίνεση γίνεται χειροπιαστή. Για να αλλάξεις όσα φυλάσσει το νοικοκυριό, πρέπει να καθίσετε μαζί και να ξαναγράψετε τις κάρτες. Είναι ένα πιο υγιές τελετουργικό από το να επεξεργάζεται σιωπηρά ένα άτομο μια λίστα.
Διαρρυθμίσεις
Τρεις τρόποι για να χρησιμοποιήσεις ένα σετ στο νοικοκυριό.
I
Και οι δύο, τα πάντα
Ένα κοινό θησαυροφυλάκιο, μία κάρτα για τον καθένα και μία κάρτα στο σπίτι. Απλό και κατάλληλο όταν πραγματικά όλα είναι κοινά.
II
Κοινά και ιδιωτικά
Μία κάρτα για το θησαυροφυλάκιο του νοικοκυριού και ξεχωριστές κάρτες για τις προσωπικές καταχωρίσεις του καθενός. Τίποτα δεν επιβάλλει να τις φυλάσσετε στο ίδιο θησαυροφυλάκιο.
III
Οικογένεια, αργότερα
Μία κάρτα και ένας σφραγισμένος κωδικός πρόσβασης σε ένα μέρος, στο οποίο μπορεί να έχει πρόσβαση ένα ενήλικο παιδί ή ένα άτομο που έχει αναλάβει την εκτέλεση της διαθήκης. Εξηγημένα εκ των προτέρων, όχι ανακαλυμμένα αργότερα.
Χρησιμοποίησέ τα από κοινού, χωρίς
να μοιράζεσαι έναν λογαριασμό.