Η απαίτηση
Το να παλιώνει είναι εντάξει. Το να πάψει να λειτουργεί, όχι.
Μια τραπεζική κάρτα που χρησιμοποιείται καθημερινά δείχνει ταλαιπωρημένη ύστερα από τρία χρόνια: μια γρατζουνισμένη επιφάνεια, στρογγυλεμένες γωνίες, ένα ανεπαίσθητο ίχνος τσακίσματος. Εξακολουθεί να λειτουργεί επειδή ο σχεδιασμός της λαμβάνει υπόψη τη φθορά εξαρχής, αντί να προσπαθεί να την αποτρέψει.
Επιλέξαμε την ίδια προσέγγιση. Στο ματ μαύρο τα δαχτυλικά αποτυπώματα φαίνονται λιγότερο απ’ ό,τι σε μια γυαλιστερή επιφάνεια και οι γρατζουνιές λιγότερο απ’ ό,τι σε μια έγχρωμη. Μια λεπτή γραμμή συγχωρεί περισσότερα από τυπωμένο κείμενο που δείχνει κατεστραμμένο μόλις λείπει ένα μέρος του.
Αυτό που δεν πρέπει να υποβαθμιστεί είναι το μέρος που δεν βλέπεις: η εσωτερική στρώση που περιέχει το κρυπτογραφημένο θησαυροφυλάκιό σου και η αναγνωσιμότητά του μέσα από θήκη κινητού, πορτοφόλι και ένα ζευγάρι γάντια.
Η καθημερινότητα
Όσα αντέχει.
- Λύγισμα: Το πορτοφόλι λυγίζει όταν κάθεσαι, πολλές χιλιάδες φορές. - Τριβή: Κλειδιά, κέρματα και άλλες κάρτες στην ίδια τσέπη. - Υγρασία: Βροχή, ένα νωπό παλτό, ένας βρεγμένος πάγκος. - Ζέστη: Ένα ταμπλό αυτοκινήτου το καλοκαίρι, ένα παλτό δίπλα σε καλοριφέρ. - Ανάγνωση: Μέσα από θήκη και πορτοφόλι, κρατημένη επίπεδα πάνω στο κινητό.
Επιτρέπεται να δείχνει χρησιμοποιημένη.
Δεν επιτρέπεται να πάψει να λειτουργεί.