De beslissing
Een merk is een signaal.
Het is verleidelijk om een merk op de voorkant te drukken. Het laat het object afgewerkt lijken en maakt elke keer dat je je portemonnee opent reclame voor zichzelf.
Maar het vertelt ook iedereen die de kaart ziet waarvoor die bedoeld is. Precies dat mag niet gebeuren. Een onbeschreven kaart is een hotelsleutel. Een kluiskaart met een merk is een uitnodiging om vragen te stellen.
Daarom staat er op de voorkant maar één flinterdunne lijn en verder niets. Het merk staat subtiel op de achterkant. Er is geen serienummer, geen veld voor de naam van de eigenaar, niets wat een gevonden kaart aan een persoon koppelt.
Bewust weggelaten
Vier dingen die je er niet op zult vinden.
I. Je naam
Een kaart met een naam erop maakt van verlies een gelegenheid om gericht contact op te nemen.
II. Een serienummer
Niets om te vergelijken, te registreren of op te zoeken. Kaarten worden niet gevolgd.
III. Instructies
Geen ‘Scan me’, geen URL. Als je nog niet weet wat het is, vertelt de kaart het je niet.
IV. Een beschrijvingsveld
Welke kaart welke is, bepaal je door waar je ze bewaart, niet met inkt.
Anoniem
met opzet.