De gewoonte
Het papier is niet het probleem.
Vraag iemand met een herstelzin waar die ligt. De eerlijke antwoorden lijken op elkaar: in een notitieboek, in een envelop, achter in het paspoort, als foto in de fotobibliotheek. Bijna niemand voelt zich prettig bij het eigen antwoord, en bijna niemand verandert er iets aan.
Het instinct achter de la klopt. Bewaar wat belangrijk is buiten het netwerk, op een plek waarover je controle hebt en waar je het terugvindt. Dat is een echt beveiligingsmodel, geen fout.
Wat faalt, is alles eromheen. Het schrift op het papier vervaagt, het papier wordt nat of wordt door iemand tijdens het opruimen weggegooid. Een schermfoto wordt ongemerkt met drie diensten gesynchroniseerd. En niets daarvan is begrijpelijk voor de persoon die het op een dag misschien zonder jou nodig heeft.
Waar het faalt
Vier zwakke plekken van het geïmproviseerde systeem.
I
Het is leesbaar
Wie de envelop opent, heeft alles. Tussen vinden en gebruiken zit geen volgende stap.
II
Het komt op het netwerk terecht
Een foto van een zin is een bestand, en van bestanden worden back-ups gemaakt. De offlinekopie is niet meer offline zodra je er een foto van maakt.
III
Het is kwetsbaar
Inkt, papier en plakband zijn geen opslag. Het is een notitie die je eigenlijk had willen vervangen.
IV
De uitleg ontbreekt
Voor jou heeft de inhoud van de la betekenis. Voor de volgende persoon is het een briefje vol tekens, zonder uitleg.
Behoud het instinct.
Vervang het papier.Een MI8OS-kaart is de la, tot in de puntjes doordacht: nog steeds offline, nog steeds in jouw bezit, maar versleuteld, duurzaam en zonder leesbare inhoud voor iedereen die de kaart in handen krijgt.